blog_juni_uitvaartzorg_natuurbegraafplaats_ermeloDe voeten naar het zuidwesten

Blog juni 2017

Mantra… Rustig lopen, rustig lopen. Ik glibber met mijn hakken over de modderige, bruinachtige, gladde grond. Prut spettert op mijn broekspijpen. Even achteromkijken: hebben de nabestaanden er ook last van?

Rustig volgt de grijze rouwauto mij over het zandpad. Naast de auto 6 dragers, keurig met hoed op en daarachter volgen de nabestaanden hun overleden moeder, schoonmoeder en omi. Vogeltjes kwetteren, de zon schijnt, we zijn op de natuurbegraafplaats. En het is prachtig….

Eerder…
Het is de dag dat ik in de auto terug naar huis rijd. Na een hele mooie crematieplechtigheid in Zwolle.

De telefoon gaat: “Dag Mireille, mijn moeder is ziek en vraagt of je samen met haar een uitvaartcodicil wilt maken. Heb je tijd?” Vlak daarna treffen wij elkaar op het woonadres van moeder. Met een lach en een traan vertelt mevrouw haar laatste wensen. We praten over de mogelijkheden en ik reik nog wat ideeën aan: “Wilt u een spreker voor de dienst, dragers, een rouwauto of misschien de uitvaartbus? En wat is uw voorkeur qua muziek?”

Als ik alles heb opgeschreven neem ik afscheid. “Ik weet niet of ik u nog ga zien, maar als het zover is beloof ik mijn best te doen uw laatste wensen uit te voeren.” Ik krijg een knuffel. “Dat weet ik Mireille, dank je wel.” Ze zwaait naar me. Drie weken later neem ik de telefoon op en hoor de vraag: “Wil je komen? Mijn moeder is overleden…”

Rustig lopen, rustig lopen… Prut, maar ook vogeltjes, zon en bos. Haar witte kist wordt door 6 dragers met hoed de afscheidsruimte ingedragen. Door een livestream van de afscheidsvideograaf is familie in het buitenland live verbonden en zo toch betrokken bij de dienst.

Het levensverhaal, opgetekend bij leven door de ritueel spreker en mevrouw zelf, vormen de rode draad van het afscheid. Haar eigen muziek omlijsten haar woorden. Ik zie dat de afscheidsfotograaf inzoomt op de bloemen. De kleinkinderen hebben een kaars aangestoken op omi’s kist. De vlammetjes wapperen in de luchtstroom.

De dragers schouderen haar witte kist over het bospad. Sereen. De stoet stopt ergens aan de rand van de begraafplaats, tegen de rand van het bos. De genodigden leggen een witte roos op haar kist, omdat ze daarom had gevraagd.

De vogels zingen, warme zon, de kist zakt… Haar voeten naar het zuidwesten… Zo had ze het bedacht.

Met warme groet, Mireille