Never. Give. Up.

Blog juli 2019

Altijd opgewekt. Vol energie. Een groet, een hand omhoog, even een gezellig praatje. Dagelijks zie ik ‘m voorbijkomen. Door ’ons’ steegje. Even de straat oversteken en de bocht om, om de hondjes uit te laten. Op een dag zegt-ie dat hij ziek is. Heel ziek. ‘Maak je geen zorgen Mireille, alles komt goed!’ De maanden daarna vertelt hij hoe hij knokt, verliest, opstaat. Hoe hij keer op keer tegenslag verwerkt en – ondanks alles – vertrouwen blijft houden in zijn lichaam. Maar dat lichaam houdt ‘m voor de gek. Laat ‘m langzaam in de steek.
 
Het valt me op dat ik hem steeds minder zie. Een zekere dag treffen we elkaar in de steeg. ‘Mireille, kunnen we praten?’ In de weken erna hebben we een paar intens mooie gesprekken. Hij is nog vol vecht- en levenslust. Maar ja, stel hè… Dus we praten over zijn uitvaart. Geen detail wordt aan het toeval overgelaten.
 
Af en toe worstelt hij zich nog door het steegje. De bocht haalt-ie niet meer. Maar halverwege gaat nog. Hij maakt zijn levensmoto waar: never give up. Maar de balans is opgemaakt. Er is geen zicht meer op genezing en hij heeft besloten dat hij zelf beslist wanneer hij het leven niet meer kan leven. We nemen de laatste dingen door. Hij is verzwakt en mager, maar wat is hij dapper. Dit kan toch niet? Mag toch niet? Ik probeer me driftig achter m’n professie te verschuilen. Maar o, wat is dat moeilijk nu. De huisarts komt binnen. Morgen zal het zover zijn. Zachtjes pak ik mijn spullen. ‘Ik kom er wel uit hoor,’ fluister ik. Maar hij roept me terug: ‘Mireille, je kunt niet weg zonder een laatste knuffel!’ Hij kan niet meer staan, tilt zijn armen iets op. Ik zie de man die hij was, die hij in zijn hart nog is. Zacht omhelzen we elkaar. Als ik hem: ‘Bedankt voor alles,’ hoor zeggen, breek ik. Kan me niet meer verschuilen. Door mijn tranen heen, vraag ik hem: ‘Waar je straks ook bent, laat je de zon schijnen?’ Met een dichtgeknepen gevoel in mijn keel loop ik door de steeg terug naar huis.
 
Elf uur. Verstild zit ik aan de koffie. In gedachten zwaai ik hem gedag en wacht tot mijn telefoon gaat. Het telefoontje dat me laat weten dat twee prachtige jonge kinderen hun vader verloren zijn. Hij heeft niet opgegeven, nee. Hij heeft samen met zijn gezin besloten.
 
Het afscheid verliep precies zoals hij dat wilde. De condoleance trok honderden mensen, stuk voor stuk in rijen rustig afwachtend om hun steun te betuigen en nog even persoonlijk afscheid te nemen. Op de dag van zijn uitvaart werd het leven gevierd. En tijdens de dienst gaf hij zijn vele dierbaren – met de door hem gekozen muziek – nog een laatste boodschap mee. Het was mooi. Maar wat is het leven soms oneerlijk.
 
Af en toe denk ik hem te zien. Dan glimlach ik, en mis ik hem. Een mooie, moedige man die onderdeel was van het leven van zóvelen. Gewoon, door er te zijn.

Met warme groet, Mireille

• Lees meer blogs