Haar laatste wens

Blog mei 2017

Als ik binnenkom, ligt mevrouw nog heerlijk op de bank te slapen. Ze weet dat ik kom. De bel heeft ze niet gehoord. Zodra ze me ziet, komt ze overeind en doet haar schoenen aan. Zittend op het randje van de bank licht ze me in over haar doofheid. Ze praat zó hard, dat ik vermoed dat de buurvrouw het twee uur durende gesprek helemaal heeft kunnen horen. Ik ben in een verzorgingshuis. Het is 25 graden in het kleine, gezellige appartementje en we vullen samen haar uitvaartcodicil in.

Mevrouw zit inmiddels op het randje van de bank, haar handen ineengestrengeld. Ze zegt dat ze over alles rondom haar uitvaart heeft nagedacht. We nemen veel dingen door en schrijven alles op. Als ik haar vraag waar ze opgebaard zou willen worden, laat ze haar hoofd zakken. Zacht fluistert ze: ‘Ik wil naar huis…’ Mijn verwarring ziet ze niet. Nadat ik haar vraag waar haar thuis is, komt haar gebogen hoofd omhoog en antwoordt ze met tranen in haar ogen dat ze oorspronkelijk uit Duitsland komt. Maar de liefde bracht haar naar Nederland. Als ik kijk naar de emotie op haar getekende, prachtige rimpelige gezicht, heb ik de indruk dat een deel van haar hart destijds daar achter is gebleven.

Ik kijk haar aan. Wat zou dat mooi zijn, deze belangrijke laatste wens voor haar te kunnen vervullen. Ik vertel haar mijn voorstel, maar dan blijft het stil. Zou ze me wel gehoord hebben? Dan zegt ze zachtjes: ‘Dank u wel’. Ze buigt haar hoofd opnieuw, mompelt nog een tweede ‘dank u wel’.

En zo zal het gaan. Na haar overlijden wordt haar as verstrooid in haar geboortedorp in Duitsland. Vlakbij de kerk én haar ouders, precies zoals ze me vroeg…

Wát een voorrecht om voor deze vrouw later zo’n mooie laatste wens in vervulling te mogen laten gaan.

Met warme groet, Mireille