De kleine grote manuitvaartondernemer-mireille-schram-blog-1

Blog april 2019

Dapper zitten ze op de eerste rij in de aula van het crematorium. Twee kleinzonen, de grote trots van oma. Elke woensdag had ze haar oppasdag. Wat genoot ze daar toch altijd van!
 
Eerder…
Vier dagen van tevoren bracht ik de deksel van haar kist bij ze thuis. Met grote concentratie en precisie werd er een bloem, en – o ja – ook nog een zonnetje opgeschilderd. De handjes werden ingesmeerd met verf en zo kwamen er handafdrukken op het hout. Twee prachtige kleine handjes. ‘Mam, ik wil een stift!’ Met zijn tong uit de mond schreef de 6-jarige kleine man: ‘Ik mis je oma. Ik wil dat je terugkomt, maar ik hou van jou. Doeg!’
 
En daar zitten ze dan. Helemaal vooraan. Straks zal ik ze vragen om de kaarsen aan te steken die ze zelf met mama in de winkel hebben uitgezocht. Precies de kleur die oma mooi vond. Op de rij achter hen, snikt een genodigde zachtjes. Ik zie het gebeuren terwijl ik de welkomstwoorden uitspreek. De kleine grote man kijkt achterom. Hij staat op, trekt een tissue uit het bakje en reikt het de snikkende dame aan. Zegt niets, maar zijn grote ogen kijken haar aan. Het tedere moment ontgaat niemand, bezorgt me kippenvel. Als-ie weer op zijn plekje gaat zitten blikt hij nog even achterom, en kijkt dan naar mij. Ik knipoog naar hem; een kleine glimlach verschijnt. Waar een kleine man groot in kan zijn.
 
Als het laatste muziekstuk wordt gedraaid doen de genodigden de laatste groet. De familie wacht tot iedereen is geweest en ik de auladeuren heb gesloten. Met elkaar vormen ze de laatste warme kring om haar heen. En dan is het tijd om los te laten. Ze lopen weg van de kist en de kleine grote man draait zich om. Hij kan het niet. Hij blijft staan, laat de hand van zijn moeder los en rent terug naar oma. En dan komen de tranen, een heleboel. De kleine grote man legt zijn handen op de kist en huilt alle tranen die deze week tot dusver knap verstopt zaten.
 
In de koffiekamer wachten de genodigden. De kleine grote man en zijn broertje dragen een rieten mand, gevuld met zakjes vergeet-me-niet-zaadjes. Met een serieus gezicht stappen ze op iedereen af: ‘U moet ze in de tuin in de grond stoppen, dan komen er straks bloemetjes uit en denkt u aan oma!’ Als iedereen weg is, en de familie en ik afscheid van elkaar nemen pakt de kleine grote man mijn hand. ‘Jij krijgt er ook één Mireille…’ Een zakje met zaadjes wordt zorgvuldig in mijn hand gedrukt.
 
Wat zou oma trots op haar kleinkinderen zijn. Beiden zijn vandaag, onbewust, waarschijnlijk voor velen een hele, hele grote steun geweest. Huppelend zie ik hem van me weglopen: de dappere kleine grote man. De zaadjes zullen in het voorjaar mooie bloemen worden en ik gun hem alle troost. Het ga je goed mannetje, dag!

Met warme groet, Mireille

• Lees meer blogs