uitvaartondernemer-mireille-schram-blog-34 december

Blog december 2018

Ik kom net uit de supermarkt. Morgen is het Sinterklaasavond, dus er worden wel wat lekkernijen op tafel verwacht. Met zo’n beetje de laatste banketletter en pepernoten onder de arm, stap ik in de auto. Mijn telefoon gaat, een 06-nummer zie ik.

‘Hallo mevrouw Schram, onze moeder is heel ziek en gaat hard achteruit. Ze is eraan toe om over haar uitvaart te praten, maar we moeten wel snel zijn.’ Ik laat de lekkernijen voor wat ze zijn, vraag mevrouw om het adres en rijd die kant op

Mevrouw ligt in haar eigen woonkamer, in een ziekenhuisbed. Ik schuif mijn stoel zachtjes dichtbij en glimlach naar haar. Met enige reuring op de achtergrond door het inschenken van koffie, thee en het bijtrekken van stoelen, fluistert mevrouw: ‘Ik wil niet sterven tijdens de feestdagen, Mireille. Dan moeten ‘ze’ er altijd weer aan denken en zal december nooit meer hetzelfde voor ze zijn.’ We kijken elkaar aan, zachtjes fluister ik terug dat ik het snap. Ze wil haar kinderen en kleinkinderen niet de feestvreugde van december ontnemen. Nu niet, en in de toekomst niet. Zó begrijpelijk, zó lief. Ik help het haar hopen.

Aan het voeteneinde van haar hoog-laag bed staat een enorme kerstboom. Zo een met superveel lichtjes, een gigantische piek en goedbedoelde, schattige knutsels van de kleinkinderen. ‘Ze hebben ‘m alvast voor me opgezet Mireille, want van mijn laatste boom wil ik zo lang mogelijk genieten.’

Alsof ze haar moment van overlijden echt in eigen hand heeft gehad, overleed mevrouw twee dagen na oud en nieuw. Ze was in haar eigen omgeving heengegaan, terwijl de lichtjes van de kerstboom liefkozend over haar dekens flonkerden. Hoe verdrietig ook, mijn hart slaakte een zucht van verlichting. Dit is wat ze wilde, zo was het goed.

Door ons onverwachte gesprek, kon ook de uitvaart precies zó geregeld worden zoals ze het graag zag. Geen kist, maar een mand, daar was ze heel duidelijk over. Omringd door een zestal kaarsen en een 1,5 meter lang rouwstuk van kleurige veldbloemen, hebben we afscheid van haar genomen. Een plechtigheid precies zoals zij dat had gewild, en wanneer ze had gewild. Zodat december – voor iedereen die ze liefhad – een echte feestmaand zou blijven. Wát bijzonder.

Als uitvaartverzorger ben je altijd bereikbaar. Op elk, maar dan ook élk, moment kan mijn telefoon afgaan. En ja, dat gebeurt dan ook regelmatig op speciale momenten. Een verjaardag van zoonlief waar je onverwacht niet bij kunt zijn, of een oliebol op oudejaarsavond bij nabestaanden van wie een dierbare zojuist is overleden… Het gebeurt. Dan staat mijn gezin op de tweede plaats. En ja, dat is soms even slikken. Maar die momenten neem ik voor lief. Gesteund door de onvoorwaardelijke liefde en support van mijn gezin bouw ik, op mijn manier, aan waardevolle herinneringen. Voor mezelf en mijn gezin, maar vooral ook voor anderen. Hoe mooi is dat?

Ik wens u sprankelende feestdagen en vele, onvergetelijk mooie herinneringen.

Met warme groet, Mireille

• Lees meer blogs