100 stappen

Blog februari 2020

Opa is overleden. Samen met haar moeder heb ik hem opgebaard, in de woonkamer. Ze loopt er een paar keer omheen, zakt door haar benen en gluurt onder de kist door. Fronsend staat ze weer op, haalt haar schouders op en holt naar buiten. De volgende dag tref ik haar opnieuw. Ze gaat naast me zitten op de bank maar zegt niks.
 
Uit mijn tas haal ik een boekje. Er staat een tekening in van een rouwauto. Ik laat ‘m zien en vertel haar dat opa morgen in zo’n auto wordt weggebracht. En dat ik dan voor de auto uit zal lopen. ‘Wil je dat met mij samen doen?’ vraag ik. Ze peinst en vraagt: ‘Maar wat moet ik dan doen?’ Ik neem haar mee naar buiten. ‘Zie je die boom daar?’ wijs ik. ‘Daar loop ik naartoe en de auto met opa rijdt achter mij aan. Tot die boom is 100 stappen.’

Als ik de volgende dag het tuinpad oploop, staat ze me al op te wachten. ‘Weet je zeker dat het 100 stappen zijn, Mireille? Gaan we dan wel samen?’ Vanaf opa’s huis, haar allessie, lopen we in de regen over de laan die omzoomd is met statige hoge bomen. 100 stappen… Daar gaan we, samen voor de grijze rouwauto uit: ‘Een, twee, drie… twintig, doe ik het goed?’ Bij 33 zeg ik: ‘Kijk eens achterom, de hele stoet gaat achter jou aan! Ze telt alweer 40 stappen, zichtbaar trots zegt ze: ‘Ik doe het echt goed hè? Ik ben er bijna!’

Ik stap in mijn auto en rijd voor de stoet uit. Straks zie ik haar weer, bij de begraafplaats. Dan zal ik haar zeggen hoe knap ik het van haar vind dat ze het heeft gedurfd. Want in het echt waren het slechts 100 stappen, maar voor haar was het een ware overwinning van wel 1000 stappen. Ze heeft zichzelf overwonnen en – ondanks haar autisme – gewoon op haar eigen manier afscheid kunnen nemen van haar vriend en opa. Prachtig.

Met warme groet, Mireille

N.B. Speciale aandacht gaat bij Mireille Schram uitvaartzorg uit naar mensen met dementie, autisme en visueel en auditief beperkte groepen.

• Lees meer blogs